Twitterkrant

Twitter wordt in een adem genoemd met social media als Facebook en Hyves. Twitteren mag tegenwoordig, de gemiddelde leeftijd van twitteraars daalt met de dag. Waar Twitter nog een paar jaar geleden alleen was weggelegd voor ouders –het is een aardige manier van jongeren om te zeggen dat iets suf is- schaamt nu niemand zich meer om toe te geven dat hij zich ook bezondigt aan korte berichten. Eloquentie is mooi, en de welbespraakten onder ons zien het als een uitdaging om zich te wringen in het juk van het Twitterbericht zoals een natte tent in haar tentzak.

‘Twitter is een manier van chatten’, zegt de onkundige die in De Wereld Draait Door aan twitterdebutant Jan Mulder probeert uit te leggen hoe mooi het is. Om meteen een misverstand uit de wereld te helpen: Twitter heeft niets te maken met chatten. Met Twitter slinger je een bericht de wereld in, en zij die je volgen kunnen dat bericht lezen. Zij die het een lezenswaardige boodschap vonden kunnen vervolgens het bericht weer voorleggen aan hun eigen volgersgroep. Enzovoorts enzovoorts.

We kennen de zeepkist, Hyde Park Speakers’ Corner. Een man vertelt een verhaal, iemand in het publiek vindt het mooi, en vertelt het even later in een andere hoek van het park. Zo vindt het goede verhaal zijn weg naar een groot publiek. Het publiek discussieert nauwelijks met elkaar, er is geen sprake van sociale interactie. Hoogstens vindt er af en toe een woordenwisseling plaats tussen twee bekenden, die elkaar aanspreken met geachte jansen, opponent pietersen, in Twittertaal tik je dan @jansen en @pietersen.

En wat blijkt nu uit een onderzoek van Shaomei Wu (en anderen, Yahoo Research)? Eigenlijk is Twitter eenvoudigweg een nieuwsmedium, een redactie, een microkrant, met als typische eigenschappen dat er veel redacteuren zijn (20.000) en dat de abonneestructuur een heel tijdseigen dynamisch karakter heeft en iedere dag van samenstelling wisselt. Heel veel berichten op Twitter worden getikt door heel weinig mensen. Met andere woorden: er zijn een paar actievelingen, en er zijn heel veel volgers (lezers, gratis abonnees) die passief meedoen; verwacht van hen geen reactie, niet eens een instemming of afkeuring. In getallen: de helft van alle tweets op het internet wordt gemaakt door 0,05% van alle twitteraars. Een tweede interessante conclusie van het onderzoek is dat dit spel zich afspeelt binnen populaties met een gedeelde smaak. De media-twitteraar wordt gevolgd door een publiek uit de media-hoek, de blogger volgt bloggers, de beroemdheid volgt beroemdheden en de organisatie volgt twitterende organisaties.

Het is interessant. Alle kranten in de wereld maken zich zorgen om hun bestaansrecht, en onderzoekers tonen aan dat het met zorg gespinde Twitterweb vooral actief wordt gebruikt door een kleine groep zelfbenoemde journalisten die een groot aantal lezers bereiken met hun korte berichten. Een hele grote krant met hele korte berichtjes dus. En de lezers bepalen zelf welke redacteuren in hun krantje mogen schrijven. In nog geen maand tijd kreeg Jan Mulder (categorie: beroemdheid) meer dan 26.000 volgers. Vroeger was het CaMu, nu is het MiniMu. Gratis op te nemen in je twitterkrant. Twitter is microjournalistiek.

Deze column is eveneens gepubliceerd in Het Financieele Dagblad.